Submarine (2010)

Καλημέρα αγαπητοί αναγνώστες. Όπως είχα υποσχεθεί επιστρέφω σιγά σιγά στο πόστο μου ως εξαιρετικός σχολιαστής ταινιών. Φυσικά φυσικά. Βέβαια αποφάσισα να αφήσω τις τυπικούρες που είχα υιοθετήσει προηγουμένως και να γράφω όπως θέλω γιατί αλλιώς πάλι θα βαρεθώ. Οπότε ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων. Βασικά όχι. Δεν ζητώ, λυπάμαι. Ό,τι θέλω θα κάνω στο αγαπητό μπλογκίδιο αυτό. Οπότε ας αρχίσω μετά την ανούσια φλυαρία.

Μόλις πριν από 20 λεπτά τέλειωσα αυτή τη ταινία. Ομολογουμένως δεν έχει βγεί ακόμα στους κινηματογράφους. Στους ελληνικούς τουλάχιστον. Στην Αγγλία παίζει από το Μάρτιο, ενώ στην Αμερική από τον Ιούνιο. Αλλά μπορεί κανείς πολύ εύκολα να το βρει στο διαδίκτυο και να το δει. Χωρίς καν να το κατεβάσει. Τι άλλο θέλει δηλαδή? Και ας αρχίσω να γράφω για την ταινία επιτέλους γιατί λέω βλακείες.

Είναι το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Richard Ayoade, ο οποίος την έχει σκηνοθετήσει αλλά και γράψει. Το σενάριο δηλαδή γιατί η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Joe Dunthorn. H ταινία ακολουθεί τη ζωή του 15χρονου Oliver Tate, τον οποίο υποδύεται ο Craig Roberts. Οι γονείς του Oliver είναι στα πρόθυρα χωρισμού, όταν ένας παλιός "φίλος" της μητέρας του μετακομίζει δίπλα στο σπίτι τους. Έτσι αυτός προσπαθεί να επαναφέρει τη ζωή στο σπίτι στους ρυθμούς που ήταν προηγουμένως. Ταυτόχρονα, βιώνει και τον πρώτο του έρωτα και όλα όσα επιφέρει αυτός. Ερωτεύεται την νεαρή Jordana Bevan, η οποία όμως έχει και τα δικά της προβλήματα στα οποία πρέπει να βοηθήσει και ο Oliver. Και ουσιαστικά η ταινία δεν έχει καμία σχέση με όσα λέω παραπάνω αλλά τέλος πάντων. Τα βασικά βασικά είναι αυτά, αλλά σε πολύ καλύτερη μορφή. Καταφέρνει η συγκεκριμένη ταινία να αντιμετωπίσει δύσκολα θέματα όπως το διαζύγιο και οι ασθένειες με ένα αρκετά ελαφρύ τρόπο που όμως σε βάζει σε αρκετές σκέψεις. Είναι δραματική κωμωδία θαρρώ? Είναι.

Η ταινία συνοδεύεται από τη μουσική του Alex Turner, ο οποίος είναι από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Οπότε ίσως αυτό συνέβαλε στο γεγονός πως μου άρεσε τόσο υπερβολικά πολύ αυτή η ταινία. Δηλαδή αυτός ο άνθρωπος και με Arctic Monkeys και με Last Shadow Puppets και μόνος του.. κορυφή. Τίποτα άλλο.

Μ'άρεσε εξαιρετικά πολύ η σκηνοθεσία και η φωτογραφία της ταινίας. Η Ουαλία υπέροχη. Της έχω και εκείνης ιδιαίτερη αδυναμία οπότε ναι. Και δεν ξέρω τι άλλο να πω. Μ'άρεσε απίστευτα η ταινία και νομίζω βαρέθηκα να γράφω. Αυτά. Τώρα ζητώ συγγνώμη για το άθλιο άρθρο. Αν έφτασε κανείς μέχρι εδώ και τα διάβασε όλα.. ευχαριστώ πολύ ωρέ. Και σε θαυμάζω. Άντε γεια. Δείτε την! Αξίζει.

The Social Network (2010)

(Αλλάζω εντελώς το στυλ των άρθρων γιατί πριν μπορεί και να μην το ευχαριστιόμουν στο έπακρον. Θα δείξει. Και δεν είχε και νόημα να αναλύω όλη την ταινία. Ω ναι. Πάμε λοιπόν.)












Σκηνοθεσία : David Fincher
Παίζουν : Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake
Διάρκεια : 120 λεπτά














Τι γίνεται?
Όπως λέει και η αφίσα για την ταινία, "Δεν μπορείς να αποκτήσεις εκατομμύρια φίλους, χωρίς να αποκτήσεις μερικούς εχθρούς". Και σ'αυτό ακριβώς αναφέρεται και η εν λόγω ταινία.
Ο Jesse Eisenberg, υποδύεται τον Mark Zuckerberg (berg-berg, ενθουσιασμός), τον ιδρυτή του γνωστού σε όλους μας facebook. Από τη πρώτη στιγμή καταλαβαίνουμε πως είναι ένα πρόσωπο που ονειρεύεται μόνο την επιτυχία και δεν θα σταματήσει πουθενά για να την αποκτήσει. Αφού χωρίσει με την κοπέλα του, μεθύσει λίγο, μπλογκάρει, βρίζοντας την, αποφάσιζει να φτιάξει ένα site, όπου μπορούν οι φοιτητές του Harvard να ψηφίσουν ποια ήταν η πιο ωραία του πανεπιστημίου. Αλλά παρανομία φάση, hack-αρίσματα και έτσι. Κατάφερε λοιπόν σε ένα βράδυ να γίνει μισητός από όλο το γυναικείο πληθυσμό του πανεπιστημίου αλλά και να τραβήξει τη προσοχή 3 τύπων που ήθελαν να φτιάξουν ένα site για επικοινωνία εντός του Harvard. Και εκεί ξεκίνησε και η ιδέα του facebook.
Η ταινία πραγματεύεται τις δίκες που ακολούθησαν από κει και έπειτα και αφορούσαν τη δημιουργία του site αυτού, αλλά και στην πιο προσωπική ζωή του δημιουργού.

Και η γνώμη μου:
Η ταινία είναι υπερβολικά γρήγορα. Σε παρασέρνει στην ουσία. Χωρίς όμως να χάνεις το ενδιαφέρον σου μια στιγμή. Είναι από τις ταινίες που θες να δεις τι θα γίνει στη συνέχεια, ακόμη κι αν ξέρεις πάνω κάτω. Η μουσική που ακούγεται από πίσω είναι μια χαρά. Ό,τι χρειάζεται για την ταινία. Δε σου αποσπά τη προσοχή, αλλά υπάρχει κάτι εκεί να σε παρακινεί.
Αν και η ιστορία δεν είναι ακριβώς βασισμένη στην πραγματικότητα, όπως έχουν δηλώσει και οι πραγματικοί ήρωες της ιστορίας, είναι καλά τοποθετημένη και δε σε κουράζει, παρόλο που το θέμα δεν είναι και τόσο προσιτό σε όλους, αφού ουσιαστικά η ταινία αναφέρεται στον προγραμματισμό μιας ιστοσελίδας και πόσο ενδιαφέρον μπορεί να είναι αυτό?
Εντυπωσιάστηκα και με τον Justin Timberlake, ο οποίος δεν περίμενα να ήταν τόσο καλός όσο ήταν. Μέχρι τώρα τον είχα δει μόνο στο The Love Guru (πραγματικά απορώ γιατί έκατσα και την είδα αυτή τη ταινία -ο Χριστός κι Απόστολος δηλαδή-) , όπου ήταν ολίγον τι τραγικός και μετά από τη φωνή του στο Shrek δε καταλαβαίνεις και πολλά για το υποκριτικό του ταλέντο. Καλά δε λέω ότι ήταν και άριστος, αλλά εντάξει.
Όσον αφορά τον Jesse Eisenberg, ήταν τρομερός ο τρόπος που παρουσίασε τον χαρακτήρα του τόσο ψυχρό και να αδιαφορεί τόσο για τους υπολοιπους. Και μου άρεσε αυτή η σκηνή :

Lawyer: Mr. Zuckerberg, do I have your full attention?
Mark Zuckerberg: No.
Lawyer: Do you think I deserve it?
Zuckerberg: What?
Lawyer: Do you think I deserve your full attention?
Zuckerberg: I had to swear an oath before we began this deposition, and I don't want to perjure myself, so I have a legal obligation to say no.
Lawyer: Okay—no. You don't think I deserve your attention.
Zuckerberg: I think if your clients want to sit on my shoulders and call themselves tall, they have the right to give it a try. But there's no requirement that I enjoy sitting here listening to people lie. You have part of my attention; you have the minimum amount. The rest of my attention is back at the offices of Facebook, where my colleagues and I are doing things that no one in this room, including and especially your clients, are intellectually or creatively capable of doing.
Did I adequately answer your condescending question?

Γενικεύοντας λοιπόν, αν και ήταν μια καλή ταινία, ντάξει δεν τρελάθηκα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έγινε τόσος σάλος. Ναι, καθρεπτίζει την εποχή μας. Ναι, χρόνια από τώρα θα το βλέπουν και θα καταλαβαίνουν πως ήταν η γενιά μας. Ναι, ωραία σκηνοθεσία. Γρήγορη, τσακ-μπαμ. Ναι, καλή μουσική.
Αλλά δεν μου έμεινε κάτι στο τέλος. Απλά ότι είδα μια αρκετά καλή ταινία που ούτε θα ξαναδώ λογικά ποτέ μου, ούτε τίποτα. Ίσως φταίει που δεν με ενθουσιάζει καθόλου το facebook? Δεν νομίζω. Τέλος πάντων. Αυτή ήταν η γνώμη μου και θα βάλω στην ταινία ένα .. 6/10. (Στην αρχή έβαλα 5, αλλά μου φάνηκε πολύ σκληρό. Αντικειμενικός κριτής μιλάμε.)