Butch Cassidy and The Sundance Kid (1969)

Σκηνοθεσία: George Roy Hill
Παίζουν: Paul Newman, Robert Redford, Katherine Ross
Διάρκεια: 110 λεπτά










Τι γίνεται;
Η ταινία είναι "ελαφρώς" βασισμένη στη ζωή των Robert LeRoy Parker (Butch Cassidy) και του συνεργάτη του, Harry Longabaugh (Sundance Kid), δύο εγκληματιών από την Άγρια Δύση, οι οποίοι συνήθιζαν να ληστεύουν τράπεζες και τρένα. Ο Butch ήταν ο αρχηγός της Hole-in-the-Wall Gang (δε μου 'ρχεται στα ελληνικά η λέξη. Μόνο ένα "γκάνγκα", που το χω πει 500 φορές μες στο μυαλό μου και πια δεν είναι λέξη), με τους οποίους τον βλέπουμε να ληστεύει δύο τραίνα σε δύο διαφορετικές περιστάσεις. Η πρώτη προσπάθεια τους στέφθηκε με επιτυχία, όμως η δεύτερη, (εκτός από το ότι χρησιμοποίησαν πολύ δυναμίτη, με αποτέλεσμα να εκραγεί ολόκληρο το βαγόνι), βλέπουν από μακρυά να τους  πλησιάζει και ένα άλλο τραίνο, μέσα στο οποίο είναι μια ομάδα 6 ατόμων, οι οποίοι άρχισαν να καταδιώκουν τη συμμορία (Α! Να'τη η λέξη.). Στη συνέχεια παρακολουθούμε την καταδίωξη των δύο εγκληματιών, κατά την οποία ακούγεται και το κλασσικό "Who are those guys?". Οι δύο τους για να ξεφύγουν τελικά αναγκάζονται να το σκάσουν -μαζί με την Etta Place, την ερωμένη του Sundance, που είναι δασκάλα- πηγαίνοντας στη Βολιβία, όπου συνεχίζουν το έργο τους.


Και..
Ομολογώ πως το λάτρεψα ολίγον τι. Βασικά νομίζω είναι πολύ δύσκολο να μην αρέσει σε κάποιον αυτή η ταινία. Έχει τα πάντα. Αστείες σκηνές και ατάκες, καταπληκτική μουσική, υπέροχα τοπία και -κατά τη γνώμη μου- πολύ ωραία σκηνοθεσία. Ο τρόπος που έπαιζε με τα χρώματα και τις εστιάσεις είχε πολύ ενδιαφέρον. Εντυπωσιάστηκα και με την ομορφιά των περιοχών που ταξίδεψαν γιατί νόμιζα πως ήταν απλώς ξερές και βαρετές.

Ήταν το πρώτο western που χω δει και μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα. Βέβαια, μου φάνηκε κάπως πολύ γλυκό και μη βίαιο, όπως νόμιζα πως ήταν τα western και τελικά κοιτώντας στο Rotten Tomatoes, ανακάλυψα πως όντως ήταν.  Αλλά και πάλι, πολύ μου άρεσε.
Υπέροχο και το τραγούδι της ταινίας, Raindrops Keep Falling on My Head, το οποίο κέρδισε και το Oscar καλύτερου τραγουδιού εκείνη τη χρονιά -μαζί με τα Oscar καλύτερης φωτογραφίας, σεναρίου και μουσικής-.
Γενικεύοντας λοιπόν, όπως καταλάβατε μ'άρεσε πολύ. Ω ναι. Και θέλω να τη ξαναδώ. Δίκιο είχε η μαμά μου που μου την πρότεινε. (Μαμάκιας φάση.) Και θα της βάλω 9/10.


(Συγγνώμη για το άθλιο άρθρο, αλλά δεν είχα πολύ χρόνο γιατί γράφω Φυσική αύριο και χάλι μέγιστο. Μέχρι τώρα έχω γεμίσει μισό τετράδιο από χθες βράδυ. Τη μισώ μιλάμε. Αυτά. Συγγνώμη λοιπόν)


Άκουσα και μ'άρεσαν
__Percy Garris: I'm not crazy; I'm just colorful.
__Butch Cassidy: [to Sundance] Kid, the next time I say, "Let's go someplace like Bolivia," let's GO someplace like Bolivia. 
__Butch Cassidy: [to Sundance] Boy, I got vision, and the rest of the world wears bifocals. 
__Butch Cassidy: You know, it could be worse. You get a lot more for your money in Bolivia, I checked on it.
Sundance Kid: What could they have here that you could possibly want to buy? 
__[Butch just rode with Etta on his bicycle]
Sundance Kid: Hey, what are you doin'?
Butch Cassidy: Stealin' your woman?
Sundance Kid: [pause] Take her.
[sigh]
Sundance Kid: Take her.
Butch Cassidy: Well, you're a romantic bastard, I'll give you that.
__Sundance Kid: What I'm saying is, if you want to go, I won't stop you. But the minute you start to whine or make a nuisance, I don't care where we are, I'm dumping you flat.
Butch Cassidy: Don't sugarcoat it like that, Kid. Tell her straight.
Etta Place: I'm 26, and I'm single, and a school teacher, and that's the bottom of the pit. And the only excitement I've known is here with me now. I'll go with you, and I won't whine, and I'll sew your socks, and I'll stitch you when you're wounded, and I'll do anything you ask of me except one thing. I won't watch you die. I'll miss that scene if you don't mind. 

Breakfast at Tiffany's (1961)

Σκηνοθεσία : Blake Edwards
Παίζουν : Audrey Hepburn, George Peppard, Mickey Rooney
Διάρκεια : 115 λεπτά












Έψαχνα λοιπόν το βράδυ του Σαββάτου, μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να κάνω επανάληψη Μαθηματικά Κατεύθυνσης (τελικά έγραψα 83/100. Ντάξει για το διάβασμα που έριξα, κααααλο είναι.), αποφάσισα να βρω μια ανάλαφρη ταινία. Δεν έβρισκα τίποτα, είχα φτάσει απόγνωση και είπα να δω αυτό. Όχι ως λύση απέλπισίας. Ήθελα να το δω κάποτε ούτως ή άλλως, αλλά ναι.
Τη συγκεκριμένη ταινία, όπως και οι περισσότεροι πιστεύω, την άκουγα από μικρό παιδί. Καλά, ίσως τα παραλέω? Αλλά τέλος πάντων, είναι πασίγνωστη. Εγώ πάντοτε, ακούγοντας την, σκεφτόμουν, κοπέλες που ήταν σε ένα σπίτι μιας γριούλας -της Tiffany-, καθισμένες στον κήπο, πίνοντας τσάι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ακόμη βλέπω την εικόνα αυτή μες στο μυαλό μου. Και πόσο πολύ μπορεί να έπεσα έξω λοιπόν? Τραγικό, τραγικό.

Τι γίνεται?
Η Holly Golightly, την οποία υποδύεται η Audrey Hepburn, είναι μία εξαιρετικά όμορφη κοπέλα που ζει στη Νέα Υόρκη σε ένα διαμέρισμα, μαζί με την ανώνυμη γάτα της. Στην πρώτη σκηνή της ταινίας βλέπουμε την Holly, ντυμένη και πολύ στυλάτα στις πρωινές πρωινές ώρες της ημέρας, να κοιτάζει τη βιτρίνα του αγαπημένου της κοσμηματοπωλείου, Tiffany.
Στην πολυκατοικία της Holly, μετακομίζει ένας νέος ενοικιαστής, συγγραφέας, που έχει όμως να γράψει πολύ καιρό. Ο Paul Varjak (ή Fred όπως τον αποκαλεί η Holly, μιάς και αυτό είναι το όνομα του αδερφού της, στον οποίο έχει μεγάλη αδυναμία) διατηρεί "σχέση" με τη "διακοσμήτρια" του. Όμως, όπως είναι λογικό, ερωτεύεται την Holly, όπως και τόσοι πριν από αυτόν. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά.
(Η συνέχεια δικιά σας. Ναι. Γράφω λίγα για την ταινία, γιατί αλλιώς ποιό το νόημα, είπαμε.)


Πώς μου φάνηκε?
Λοιπόν. Είναι γνωστό πως ερωτεύομαι σχεδόν ακαριαία όλες τις γλυκούλες και πανέμορφες πρωταγωνίστριες. Η αλήθεια είναι αυτή. Και πως θα ήταν δυνατόν, να μην συμβεί το ίδιο και σ'αυτή τη περίπτωση, όπου η πρωταγωνίστρια είναι η υπέροχη και πανέμορφη Audrey Hepburn? Ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει ακριβώς ΠΟΣΟ όμορφη είναι. Αλλά ναι.
Η σκηνή στο πάρτυ της, όπου κυκλοφορεί με το μακρυνάρι για το τσιγάρο, πρέπει να αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ιστορίας τους κινηματογράφου, ενώ το τραγούδι 'Moonriver', που τραγουδάει καθισμένη στο περβάζι του παραθύρου της (αλλά και που ακούγεται και κατά τη διάρκεια της ταινίας) είναι ένα υπέροχο τραγούδι, που κέρδισε και το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού εκείνης της χρονιάς.

 

Η ταινία είναι βασισμένη (όχι ακριβώς όμως) στο ομώνυμο βιβλίο του Truman Capote. Βέβαια στο βιβλίο η Holly, είναι call-girl, ενώ στη ταινία για να αποφευχθούν προφανώς οι αντιδράσεις, παρουσιάζεται σαν ένα κορίτσι που ζει με τα ..δώρα άλλων ανδρών.

Μια πολύ γλυκιά και καλή ταινία, η οποία προσωπικά δεν με ενθουσίασε, αλλά δεν μπορώ να αμφισβητήσω πως είναι πολύ ωραία. Ω ναι.

Και έρωτας αληθινός με την Holly/Audrey. Ο τρόπος που μιλούσε, κινιόταν, τα πάντα. Υπέροχη πραγματικά. 

Και για όλα αυτά θα βάλω στην ταινία ένα 7/10.

Μα μήπως μου άρεσε τελικά? Αρχίζοντας το άρθρο, δεν είχα σκοπό να βάλω πάνω από 6. Αλλά τελικά..! Πως τα φέρνει η ζωή.


Άκουσα και μ'άρεσαν
_Holly Golightly: We're alike, me and cat. A couple of poor nameless slobs.
_Holly Golightly: I'll never get used to anything. Anybody that does, they might as well be dead.
_Holly Golightly: It's better to look at the sky than live there. Such an empty place; so vague. Just a country where the thunder goes and things disappear. 
_*Spoiler Alert*
Paul Varjak: Holly, I'm in love with you.
Holly Golightly: So what?
Paul Varjak: So what? So plenty! I love you. You belong to me.
Holly Golightly: No. People don't belong to people.
Paul Varjak: Of course they do.
Holly Golightly: I'm not going to let anyone put me in a cage.
Paul Varjak: I don't want to put you in a cage. I want to love you.
Holly Golightly: It's the same thing.
Paul Varjak: No it's not. Holly...
Holly Golightly: I'm not Holly. I'm not Lula Mae, either. I don't know who I am! I'm like cat here, a couple of no-name slobs. We belong to nobody and nobody belongs to us. We don't even belong to each other.